جا گذاشتمش ...

اما برنگشتم برش دارم ...

کلید که نبود، پشت در بمانم!

من بودم.

* چه خبر از هر کسی؟

ایستاده ای از آن بالا نگاهم می کنی

سنگینی نگاهت تمام تنم را می فشارد

ایستاده ای و حتی زحمت خم شدن را هم به خودت نمی دهی

دیگر حتی مثل اوایل برایم گل هم نمی آوری

من هنوز فکر می کنم تنها فاصله ی من و تو این قطعه سنگ ناچیز است

اما تو، ناباور

باورم را به جدال برخواسته ای

لحظه ای بیشتر درنگ می کنی و بعد رو می گردانی

گام های بی تفاوتت از نگاهت هم سنگین ترند

سوار ماشین می شوی

سوئیچ را می چرخانی

و سریع حرکت می کنی

دیگر حتی نوارهایم را هم گوش نمی دهی

پیش تر از این همیشه دست دراز می کردم گونه های خیست را پاک کنم

هرچند آنوقت ها هم مرا نمی دیدی

اما نبودنم را می گریستی

این بار حتی خم به ابرو نیاوردی

حتی دست دراز نکردی که به یاد آوری مرا

ترمز نکردی که پیاده شوم

اما من بازگشتم تا بفمهی قبول کردم که مرا نمی بینی

 که از حالا تا آخرین پنج شنبه ی سال بعد انتظارت را بکشم.

از همگنانم خبری نیست

اینجا همه غریبه اند

اینجا عده ای هستند که فکر می کنند

و عده ای هم انتظار می کشند

بعضی ها حرف های فلسفی می زنند

و در برابرشان عده ای سعی می کنند طوری وانمود کنند که همه چیز را می دانند

اینجا همه؛ وقت ندارند.

حتی برای خودشان هم وقت ندارند

اینجا هیچ کس گرفتار احساسات نوستالوژیکی نمی شود

اصلا هیچ کس گرفتار هیچ حسی نمی شود

و من

می دانم که اینجا را دوستش ندارم

چون از جایی می آیم که همه آنجا مثل هم بودیم

و با هم

حتی لباسهایمان همه یک دست

همه با هم می خندیدیم بدون اینکه کسی زمین بخورد

و هیچ کس دنبال دلیل نمی گشت

من دلم برای آسایشگاه تنگ شده.

*****

اولین برف امسال هم بارید، یادمه یک سال پیش هم وقتی اولین برف بارید جای خیلی ها خالی بود...

به نام تو كه همواره بهترينی

نگاهت می کنم

و لبخندی بی معنا بر لبهایم نقش می بندد

نگاهت می کنم

و دلم برایت می سوزد

که چه بی اراده و ساده، رنگ عوض می کنی

و دلم برای گذشته ات می سوزد

که چطور تن زخمی ات می کردم

و حالا به انتخاب من رنگ عوض می کنی

رنگ عوض می کنی و من به احترام تازگی ات،

می خواهم مدت ها هیچ تابلویی را نگاه نکنم.

اتاق بیچاره ی من

تصور کن از اول همین رنگ بودی

شاید آنوقت انقدر میخ به دیوارهایت نمی کوبیدم.

به نام تو كه همواره بهترينی

اگر چند ثانیه دیرتر رسیده بودم از دست داده بودمت

وقتی رسیدم آخرین نفر هم از پا نشست

و من تنها مانده بودم

سری چرخاندم و دیدمت

که چه استوار ایستاده بودی

نزدیک شدم و دستها را بر قامتت حلقه کردم

و تو برایم تکیه گاه شدی

همره راه

و ما به آخر رسیدیم

عمر همراهیمان نیز

تو بر جای ماندی

و من ناگزیر ِ رها کردنت

از تو دور شدم

تو هم از من

چند متر جلوتر،

مسافرانی را که سوار اتوبوس می شدند نگاه کردم

فکر کردم:

اگر میله را نمی گرفتم تمام راه با این همه ترمز و دست انداز ده باره افتاده بودم!

به نام تو كه همواره بهترينی

نمی دانی!

در نبودنت هیچ چیز دیدن نداشت.

اما حالا

با تو که نگاه می کنم،

رنگ ها شفاف می شوند

و مرا می برند تا زلالِ آب

با تو که نگاه می کنم،

چهره ها آشناتر می شوند

 و مرا به رابطه ها سوق می دهند

با تو که نگاه می کنم،

تمامی واژه ها خواندنی می شوند

و مرا می برند به معنی هر کلام...

انتظار ویرانم می کرد؛

همتای پیشین تو که شکست

تا وقتی تو بیایی، هیچ چیز دیدن نداشت.

انتظار ویرانم می کرد تا عینک جدیدم آماده شد.

به نام تو كه همواره بهترينی

به نام تو كه همواره بهترينی

به نام تو كه همواره بهتريني

هميشه بي خبر مياد. دقيقا وقتي كه منتظرش نيستي و حتي فكرشم نمي كني كه اون ممكنه الان بياد. بعضي وقتا وقتي مياد كه تو خوابي؛ و اين خيلي بده كه وقت اومدنش خواب باشي. اينطوري حتي نمي بيني كه اومده.
هميشه وقتي مياد همه پيش پاش بلند مي شن. به نظر نمياد به خاطر احترام، بيشتر به خاطر ترسي كه حضورش، نگاهش، قدمهاش و حركتش تو دلها مي ندازه راهو براي ورودش باز مي كنن. مسير حركتش رو هم همين طور.
البته بعضي ها هم اين طوري نيستن. بعضي ها وقتي مي بينن كه وارد شد بر عكس بقيه سعي مي كنن باهاش هم قدم بشن. بهش برسن. و در آخر به دستش بيارن. انگار با به دست آوردن اون مي خوان يه جوري به ديگران نشون بدن كه شجاعن يا با عرضه يا هر چيز ديگه اي.
اين زياد مهم نيست كه اونا مي خوان چي رو نشون بدن. مهم اومدن اونه. هر چند زياد اجتماعي به نظر نمياد.  از همون اول كه مياد دنبال يه خلوت مي گرده. از همون اول كه مياد دنبال يه گوشه ي دنج مي گرده، يه جايي كه كسي كارش نداشته باشه. يه جايي كه تنها و راحت باشه، خودش و خودش.  هر چند هميشه بي خبر مياد اما هيچ وقت نميشه كه وقتي مياد كسي نفهمه كه اومده. بره همينم هست كه نمي تونه به اون خلوت دلخواهش برسه. 
خلاصه كه پي آرامش مياد ولي آرامشو هم از خودش هم از ديگران سلب مي كنه.
نمی دونم چی میشد خدا یه جو شهامت به آدما می داد، یه جو عقل هم به سوسکا؛ که اینجوری به جون هم نیفتن!