خودم را یادم رفته،

به آغاز برگردیم...

به نام تو که همواره بهترینی

سلام رفقا . 
امروز روز خوبی بود ميدونين چرا؟ چون: امروز رفتم دكتر يه نگاهی به مغز و اعصابم انداخت بعدش گفت: ممل خان حالت بهتر شده فقط يه چند تا قرص تقويتي بهت می دم كه بتوني سلامت گذشته رو كامل بدست بياري.عكس قرصام رو هم براتون گذاشتم كه بهتون ثابت بشه راست می گم. اما خوب بنده خدا نمی دونه كه من هر چقدر قرص بخورم نمی تونه اعتيادم رو درمون كنه كه. اما خيالی نيست بذار دلش خوش باشه به بيماراش اميدوار باشه و البته به تبحر خودش. ما هم يه جوری با درد خودمون كنار ميايم.
خوب حالا يه سری به عشق می زنيم بعدشم چون رفيق شفيق h.sh و بعضی از رفقای ديگه امر كرده بودن شعر بنويس منم يه شعر براتون نوشتم البته شعر زياد دارم بازم تو پست های بعدی براتون می نويسم. شما هم بخونيد حالشو ببريد.
راستی نگيد ممل هی نميگه چی شد كه اينجوری (معتاد) شد كه ما رو مجبور كنه به اميد پست بعدی بازم براش چراغ بياريم. نه بابا اين حرفا نيست. دلم می خواد يه پست رو دربست اختصاص بدم به اعتيادم اما چون تو اين پست می خواستم بهتون خبر بدم كه حال مغز و اعصابم بهتر شده(البته دكتر می گفت) گفتم بذارمش بره پست بعدی كه حرفام زياد نشه شما هم حوصلتون بگيره بخونيد:

*****
عشق با درد آميخته است، پس شتاب رفتن تندري بساخت از تو در وجود عشق و شوق شتاب چنانت به آتش در كشيد كه ياد از وجود و وجودت يكسره از ياد برفت، خونبهاي عشق.

محمود دولت آبادی

*****
يه شعر هم برايه دوست عزيز h.sh و همه ی رفقای ديگه ای كه شعر دوست دارن:
گفتم اي عشق بيا تا كه بسازي ما را
يا نه ويرانه كني ساخته ي دنيا را
گفتم اي عشق چه بر روز تو آمد امروز
كه به تشويش سپردي شب عاشق ها را
حيف از اين روز كه بي عشق به شب آمد
اي عشق كاش خورشيد تو آغاز كند فردا را